Niña tibetana (Hiperrealismo) (Liu Yun Sheng - 1937)
Relatos Conjuntos
Más información AQUÍ
La niña alza los ojos. En ellos no hay súplica ni desafío, sino una hondura, como si el tiempo hubiese aprendido a refugiarse allí. Su pupila no refleja la luz: la absorbe, en el pensamiento. Es una mirada que no pregunta, porque ya sabe; que no acusa, porque comprende.
Desde esa mirada serena brota un paisaje entero. Hay laderas ásperas donde el viento escribe su nombre, hay rezos gastados por el roce de los labios, hay amaneceres que huelen a manteca y a humo. Todo eso vive en su mirar quieto, sostenido, casi inmóvil, como si un parpadeo pudiera desatar el mundo.
En ella no hay infancia ingenua, sino una lucidez temprana; sabe que la vida es vasta y frágil, que no siempre consuela, pero permanece. Su mirada lo acepta todo con una mansedumbre que desarma, con una serenidad que pesa más que cualquier palabra.
Ha detenido ese instante imposible: el momento exacto en que el alma asoma a los ojos sin pedir permiso. Y ahí queda la niña, mirándonos sin vernos, sosteniendo el mundo con la simple gravedad de su mirada.

Hay miradas que cuentan toda una vida y así queda de manifiesto en tu relato inspirado por esa niña tibetana.
ResponderEliminarUn beso dulce.
Has visto mucho en esa mirada, a mi me ha causado dolor y rabia, me pasa cuando no entiendo algo, cuando el por qué no tiene respuesta. Un abrazo
ResponderEliminarDecía el poeta que por una mirada un mundo y esta niña por esa mirada, un cariño y un algo más.
ResponderEliminarTierno y real al mismo tiempo, gracias Nuria , por escribir tan bonito. Un besote .
Es un bello relato la mirada te estrece. te mando un beso.
ResponderEliminarOs olhos são espelhos da alma.
ResponderEliminarNova tirinha publicada. 😺
Abraços 🐾 Garfield Tirinhas Oficial.
Una mirada que ho diu tot, sense necessitat de pronunciar ni una sola paraula.
ResponderEliminarMolt bona participació. Abraçades!!
Por qué será que Los Tres Reyes Vagos y Papá Noel siempre se olvidan de esos niños...
ResponderEliminarQue bé has descrit i has explicat aquesta mirada, he passat motles estones mirant aquesta nena i la seva mirada. Em commou llegir-te, com si m'haguessis llegit els sentiments.
ResponderEliminarMoltes gràcies, Núria per tanta bellesa en paraules.
Una abraçada.
Qué bella descripción de esa mirada!
ResponderEliminarUna mirada que lo dice todo. Has sabido interpretarla a la perfección.
Feliz Navidad! Pásalo fenomenal en estas fiestas.
Un abrazo, Nuria.
És una mirada que gairebé no necessita paraules, però tu n'hi has sabut posar.
ResponderEliminarAferradetes, Núria.
Precioso texto. Um olhar profundo e puro que reflete o vai na alma.
ResponderEliminarAproveito para desejar um Feliz Natal🎄e um excelente Ano Novo 🎉 recheado de alegria, saúde, paz e amor.
Beijos e abraços Natalícios
Un texto muy bonito, la mirada de esa niña dice muchísimo. Por cierto, aprovecho para decirte que sales guapísima en el christmas! Un besazo!
ResponderEliminarEs lo que quería decir. Este es el texto definitivo. Perdona.
ResponderEliminarHay miradas que desnudan en su lenguaje. Un detenimiento de pupilas, es todo lo que me hace falta para vivir y saber lo que dice un corazón en el mismo instante. No hay fotografía ni pintura por expresar lo que ahora mi corazón me cuenta. La sensibilidad, a veces es cruda y hace daño pues la realidad en ocasiones, también es atroz...Sin embargo, al recibir, también me desnudo por la empatía del saber pues está tan callada, que los silencios se vuelven palabras donde no hay mas mirada que la mía en el espejo que también me habla de todo lo que pienso en mis adentros; justo en este mismo momento donde ahora te escribo...
Mi querida amiga Nuria,
ResponderEliminarEs un placer tenerte entre mis amigos del ®DOUG BLOG. Que esta amistad perdure en 2026.
Te deseo a ti y a tu familia mucha salud esta Navidad. Y que el año que viene esté lleno de logros.
Besos.
Buf! Sense llegir-te abans, crec que hem coincidit força en la idea del relat.
ResponderEliminarObviament, Núria, el teu és força millor!
Abraçada
sí que es hiperrealista, yo habría pensado que era una foto...
ResponderEliminar1937 era anterior a la anexión del tíbet a china. por unas razones o por otras, una nación tan rica culturalmente no encuentra la libertad y la paz.
la mirada de esa niña me transmite sabiduría prematura...
abrazos, nuria!!
Hay quienes no pueden hacer más que reuir de este tipo de miradas...
ResponderEliminarSaludos,
J.
Esos ojos han visto demasiado, pero, a la vez, hay una extraña comprensión del mundo.
ResponderEliminarSaludos.
You found lovely words, Nuria.
ResponderEliminarAbraçades.
(ꈍᴗꈍ) Wishing you and your family a year-end filled with poetry and cinematic dreams.
ResponderEliminar💋Kisses💋
me ha encantado, sin duda hay miradas que cuentas mas que una historia, una vida, saludos
ResponderEliminar