Castellano medieval
Sepades, buenos omnes e mugeres, que yo, Gonçalo el panadero, alço agora mi boz, maguer cansada e ronca del polvo e de la farina, contra las asperezas que la vida me depara.
Non es poco mi afán: cada albor me levanto quando las estrellas aún brillan, e enciendo el horno con leña menguada e humosa; mas la vida, que de mío faze escarnio, non me paga con holgança nin con abundança.
Dígolo sin mengua de reverençia: la vida tien se por señora de los destinos, e a mí empuja como brizna en torbellino. Mas yo, pobre siervo del pan, non quiero sofrir callado su duro señorío. Pues si la masa non leva, amásola de nuevo; si el horno se enfría, atízolo con mis brazos; e si la clientela rezonga, dóylos pan caliente por no quebrar mi honra.
Plázeme, e non plázeme: plázeme porque mi oficio es noble, que pan da fuerça e sustenta cuerpos; non plázeme porque el sudor corre, e el denario es corto, e la fatiga nunca falla.
Assí que digo, ¡oh vida áspera!: non me quebrantarás con tu mengua ni con tu rigor. Que aunque mis manos estén agrietadas e mi lomo corvado, mi coraçón es fuerte como hogaza bien cocida.
E si dieres golpes, sofriré; e si truxeres hambres, yo mesmo partiré la corteza dura de mi pan, e con ella resistiré tus embates.
En la penumbra sigilosa del ánimo,
cuando la jornada se vuelve acerba
y el pulso titubea en su cadencia,
surge una llama tenaz, casi numinosa,
que rehúsa disolverse en la intemperie.
Es la resistencia:
un contracanto que desafía al tedio,
un gesto de bravura silente
que cose los jirones del espíritu
con hilos de obstinada serenidad.
A veces es apenas un soplo exiguo,
otras, un oleaje impávido
que embiste contra el muro
del desaliento.
Pero siempre retorna,
con su brillo indómito,
a recordarnos que aún late,
bajo la costra del cansancio,
cuya vocación exige
seguir erigiéndose,
frente al viento del mundo.


Ese castellano medieval cuanto hacia que no lo leía.
ResponderEliminarTu poema es espectacular, llega hasta el fondo del alma.
Un besote grande 😘 y un lindo domingo
Wonderful words and analogy.
ResponderEliminarM'ha emocionat moltíssim llegir el poema del forner, mon pare ho era. La força i l'orgull de qui treballa dur.
ResponderEliminarAferradetes, nina!
Hola Nuria. Que bello texto con ese paralelismo del esfuerzo del panadero y la batalla silenciosa del ánimo; en que ambos siguen adelante, a pesar del desgaste y del desaliento. Tu reflexión de que aunque la vida apriete, todavía queda dentro de nosotros una firmeza que nos ayuda a levantarnos, a recomponernos y a seguir caminando me ha llegado.
ResponderEliminarUn recordatorio de que, incluso cuando nos sentimos frágiles, aún queda luz suficiente para enfrentarnos al mundo. Algo muy importante y que nunca debemos olvidar. Un fuerte abrazo
el castellano medieval es tan distinto del actual como puedan serlo el gallego o el catalán...
ResponderEliminarhas escrito un bello poema, con el que nos sentimos identificados los que seguimos adelante a pesar de las pérdidas.
abrazos, nuria!!
Bello poema me gusto el texto medieval ambos exaltan la fuerza del ser humano para resistir y seguir luchando. Te mando un beso.
ResponderEliminarSin lugar a dudas, hay que tener mucho espíritu para llevar adelante una rutina, un trabajo, como el del panadero.
ResponderEliminarSaludos,
J.
Este comentario ha sido eliminado por el autor.
ResponderEliminarInspirado e criativo poema.
ResponderEliminarAbraços
Olá, amiga Núria.
ResponderEliminarBelo texto histórico medieval, acompanhado de lindo poema.
Gostei bastante, estimada amiga.
Beijinhos e boa semana!
Mário Margaride
http://poesiaaquiesta.blogspot.com
https://soltaastuaspalavras.blogspot.com
Ja surts a la llista de lectura, a la fi!!
ResponderEliminarAferradetes, Núria.
Muchísimas gracias Sa Lluna por tu paciencia y tu ayuda, porque no sabía cómo hacerlo y me das una alegría saber que ya salgo en la lista, un abrazo grande
EliminarComo ha evolucionado todo incuso el modo de hablar, escribir de la época que lindo es leer y aprender.
ResponderEliminarMe ha encantado leerte, aquí mi parte favorita:
Pero siempre retorna,
con su brillo indómito,
a recordarnos que aún late,
bajo la costra del cansancio,
cuya vocación exige
seguir erigiéndose,
frente al viento del mundo.
Blog de Bea- recomendaciones, animes, juegos & más!.
Primero, felicitarte por tus versos.
ResponderEliminarSegundo, me he quedado gratamente sorprendida, al comprobar, que el traductor de Internet, logra traducir PERFECTAMENTE; el castellano antiguo, al idioma alemán. Me he quedado con la boca abierta...
Es decir, que las nuevas tecnologías también tienen sus ventajas...
Aquí va la traducción por si alguno le interesa:
Mittelalterliches Spanisch
Wisst, ihr guten Männer und Frauen, dass ich, Gonçalo, der Bäcker, nun meine Stimme erhebe, auch wenn sie müde und heiser ist vom Staub und Mehl, gegen die Härten, die mir das Leben bereitet.
Mein Eifer ist nicht gering: Jeden Morgen stehe ich auf, wenn die Sterne noch leuchten, und heize den Ofen mit dürftigem, rauchendem Holz; doch das Leben, das mich verspottet, belohnt mich weder mit Muße noch mit Überfluss.
Ich sage es ohne jede Ehrerbietung: Das Leben hält sich für die Herrin des Schicksals und treibt mich wie ein Strohhalm im Wirbelwind. Aber ich, armer Diener des Brotes, will seine harte Herrschaft nicht stillschweigend erdulden. Denn wenn der Teig nicht aufgeht, knete ich ihn erneut; wenn der Ofen abkühlt, schüre ich ihn mit meinen Armen; und wenn die Kundschaft murrt, gebe ich ihnen warmes Brot, um meine Ehre nicht zu beschmutzen.
Es gefällt mir und es gefällt mir nicht: Es gefällt mir, weil mein Beruf edel ist, denn Brot gibt Kraft und ernährt den Körper; es gefällt mir nicht, weil der Schweiß fließt, der Verdienst gering ist und die Mühe nie nachlässt.
So sage ich, oh hartes Leben: Du wirst mich nicht mit deinem Mangel und deiner Strenge brechen. Denn auch wenn meine Hände rissig und mein Rücken gekrümmt sind, ist mein Herz stark wie ein gut gebackener Laib Brot.
Und wenn du Schläge versetzt, werde ich sie ertragen; und wenn du Hunger bringst, werde ich selbst die harte Kruste meines Brotes brechen und mit ihr deinen Angriffen widerstehen.
GENIAL--- UN ABRAZO 😊
Qué interesante el castellano medieval, no lo conocía un gran homenaje al oficio de panadero que como dice el poema empieza su trabajo cuando aún están las estrellas. De tu poema es hermoso y nos deja el mensaje de que aún cuando las circunstancias no sean favorables en el fondo de nuestro ser encontraremos las fuerzas para enfrentarlas. Felicitaciones hermoso y poderoso poema!
ResponderEliminarQué tengas un hermoso día
Abrazo
Me obligas a relecturas, eso es genial, y en la memoria me lo llevo...
ResponderEliminarAbrazo hasta vos!!
this is powerful and so strong! xo
ResponderEliminarBoa tarde de paz, querida amiga Nuria!
ResponderEliminarVida difícil a do padeiro que nos dá um precioso alimento cotidiano e ninguém dá o devido valor.
O poema narra a alternância do humor do profissional, mas ele vence tudo e persevera no seu ofício.
Um belíssimo poema que me encantou ler.
Tenha um entardecer abenoado!
Beijinhos fraternos
Muchísimas gracias a todos por vuestra visita y comentario. Mis disculpas por responder de manera general, son días complicados. Un abrazo grande y feliz Navidad.
ResponderEliminar